Playback Tiyatro’da sahnede gördüğümüz doğallık, kendiliğindenlik ve içtenlik; uzun, dikkatli ve özenli bir prova sürecinin ürünüdür.
Prova, yalnızca teknik bir hazırlık değil, topluluğun kalbidir.
Playback’te oyuncuların birbirini duyması, göz temasıyla iletişim kurması, anlatıcının hikâyesine güvenli bir alan açabilmesi; sahnede olduğu kadar prova sürecinde de öğrenilir.
Her prova, ekip olmanın, ritim tutmanın, birbirinin duygusuna alan açmanın yeniden hatırlandığı bir alandır.
Playback Tiyatro, bir “hazırlıksız tiyatro” değildir; aksine, hazırlığın biçimi farkındalık, dinleme ve sezgidir.
Provalar, oyuncuların sahnede “doğaçlama” görünen anlarını, birbirlerine güven duyarak inşa ettikleri zamandır.
Birlikte nefes almak, bir duyguda buluşmak, hikâyenin yükünü birlikte taşımak — bunların hepsi prova sürecinde kök salan ilişkilerdir.
Playback Tiyatro’da prova; bir disiplindir, aynı zamanda bir buluşmadır.
Sahnede anlatıcının hikâyesine yer açabilmek için önce birbirine alan açmayı öğrenmektir.
Her prova, bir grubun yalnız sahnede değil, insan ilişkilerinde de büyüdüğü yerdir.
Prova süreci, sahnede doğan hikâyelerin güvenli, derin ve samimi bir zeminde hayat bulmasını sağlar.
Çünkü Playback Tiyatro’da her şey, önce duymakla başlar.
